Syndrom wypalania się sił u rodziców dzieci autystycznyc

Po raz pierwszy koncepcję syndromu wypalania się sił u rodziców dzieci au­tystycznych przedstawiła w 1979 roku Sullivan. Opierała się na wcześniejszych badaniach dotyczących między innymi menadżerów i dyrektorów, u których często występowało zniechęcenie, brak wiary we własne siły, połączony z fru­stracją i beznadziejnością. Zjawisko wypalania się sił {burn-out syndrome) u opiekunów osób autystycznych, zdaniem Sullivan, jest spowodowane długo­trwałą, intensywną opieką nad dzieckiem. Może ona prowadzić do utraty sił (wypalania), uniemożliwiając opiekę nad dzieckiem (Gałkowski, 1995; Pisula, 1993). Rodzice dzieci autystycznych zazwyczaj nie dysponują warunkami, które umożliwiałyby im regenerację sił, co powoduje przyspieszanie i nasilanie syn­dromu burn-out. Badania w Polsce nad tym syndromem rozpoczął zespół kierowany przez profesora Gałkowskiego (1995). Miały one na celu między innymi pomiar inten­sywności zespołu wypalania się sił w grupie rodziców dzieci autystycznych oraz porównanie jego parametrów z grupą rodziców dzieci upośledzonych.